نام فیلم:  او را صدا بزن  

نویسنده و کارگردان : عارف نامور

 فیلم فوف العاده زیبای The Prestige ( شهرت ) محصول اواخر سال 2006

( زيرنويس فارسي )

فرمت :‌ WMV - حجم : ‌374.7MB

دانلود فیلم شهرت (‌ زيرنويس فارسي )

نام:	شهرت (The Prestige)
کارگردان:	کریستوفر نولان (Christopher Nolan)
تهیه کننده:	کریستوفر نولان (Christopher Nolan) آرون رایدر (Aaron Ryder) اما توماس (Emma Thomas)
داستان نویس:	کریستوفر پرایست (Christopher Priest)
فیلم نامه نویس:	کریستوفر نولان (Christopher Nolan) جاناتان نولان (Johnoton Nolan)
بازیگران:	هیو جکمن (Hugh Jackman)
	کریستین بل (Christian Bale)
	مایکل کین (Michael Caine)
موسیقی:	دیوید جولیان (David Julyan)
فیلم بردار:	والی فیستر (Wally Pfister)
ادیتور:	لی اسمیت (Lee Smith)
شرکت پخش کننده:	تاچ استون پیکچرز (Touchstone Pictures)
تاریخ انتشار:	20 اکتبر 2006
زمان فیلم:	130 دقیقه
بودجه فیلم:	40 میلیون دلار
فروش فیلم:	5 میلیون دلار (روز اول)

امتياز اين فيلم از سايت معتبر " اطلاعات اينترنتي فيلم ( IMDb ) "

جالبه بدونيد اين فيلم رتبه ي 88 رو در ميان 250 فيلم برتر دنيا تا كنون را به خود اختصاص داده

خلاصه داستان :

فیلم در قرن نوزدهم در انگلیس اتفاق میافتد که ماجرای دو دوست شعبده باز است که بعد از حادثه ای دشمن یکدیگر می شوند و تا پایان فیلم به ستیزه مشغولند.

فیلم با این توضیح شروع می شود:

حقه شعبده باز به سه دسته تقسیم می شود:

1. پیمان: که شعبده باز یک چیز معمولی به تماشاگرانش نشان می دهد.

2. چرخش: که همان سوژه معمولی کاری فوق العاده انجام میدهد.

3. پرستیژ: اینجاست که بیننده بحت می زند و نمی تواند راز شعبده باز با بفهمد.

تهیه کننده، نویسنده و کارگردان: مسعود کیمیایی- مدیر فیلمبرداری: علیرضا زرین دست- تدوین: مصطفی خرقه پوش- بازیگران: فرامرز قریبیان، پولاد کیمیایی، امین تارخ، خسرو شکیبایی، لعیا زنگنه، مهناز افشار

خلاصه داستان: 20 سال پیش رضا را به جرمی ناکرده مجبور کرده اند همسر و فرزندش را گذاشته و خود به خارج از ایران بگریزد. او پس از 20 سال دوستش که افسر پرونده اوست و می داند رضا بیگناه است، اما نمی تواند ثابت کند، از او در خواست می کند باز گردد تا بتوانند یکبار برای همیشه این موضوع را حل کرده و در این میان شر رئیس را هم - مسبب قتل دیروز و عامل به تباهی کشاندن جوانان امروز با اعتیاد است - بکند. سیامک فرزند رضا که روزی معتاد بوده، اما حالا به خاطر عشق طلا دست از اعتیاد کشیده لیستی در اختیار دارد که دارودسته رئیس می خواهند به خاطر لیست او را به قتل بر سانند. رضا پس از بازگشت به خانه فرشته، عشق قدیمی اش می رود و او را هم در حالی نزار می یابد که ماحصل ارتباطش با رئیس است. داستان تعقیب و گریز ها آغاز می شود. در انتها پلیس به بیگناهی رضا پی می برد و رضا هم سیامک را در قفس سگ ها در خانه رئیس پیدا می کند.

مسعود کیمیایی با هر فیلم تازه ای نشان می دهد می تواند کارگردانی مهم و خبر ساز است. رئیس حرف و حدیث های فراوانی را با خود به همراه داشت. از مرگ یکی از بازیگران پیش از شروع فیلمبرداری گرفته تا اختلاف زرین دست و کیمیایی به خاطر طولانی شدن زمان فیلمبرداری که منجر شد اکبر ناظمی فصل انتهایی کار را فیلمبرداری کند. واتفاقی که در زمان نمایش فیلم در جشنواره رخ داد یعنی پس و پیش شدن باند های صدای فیلم و بیرون کشیده شدن فیلم از داوری ها به همین دلیل. همزمان با نمایش فیلم هم دو روزنامه هم میهن و شرق به گفت و گو با این فیلمساز کهنه کار پرداخته و با تبدیل مصاحبه اش به تیتر اول روزنامه او را همچنان به عنوان یکی از تیزبین ترین فیلمسازان سینمای ایران مورد توجه قرار دادند.

مسعود کیمیایی در سه فیلم آخر خود یعنی سربازان جمعه، حکم و رئیس راهی متفاوت را در کارنامه اش پیش گرفته است. او در این سه فیلم سعی دارد به فضایی شخصی تر در فیلم هایش دست یابد. او دیگر چندان به اجتماع که همواره در فیلم هایش مورد توجه بوده اند کاری ندارد و می کوشد سهم خود را از دنیایی ذهنی با مخاطب تقسیم کند که این نگرش او به دلیل چند پارگی جامعه امروز ایران از منظر طبقاتی است. در میان این سه فیلم هم حکم به دلیل نزدیکی که به سینمای سورئال دارد نزدیک تر به فضای ذهنی پیر خسته سینماست و رئیس بیشتر سعی در بیان داستانی سرراست دارد. علاوه بر اینکه کیمیایی به خصوص در حکم توانسته منتقدانی را از نسل جدید با خود همراه کند و حتی تا حدودی منتقدان نسل قدیم را به چالش بکشد.

رئیس از منظر روایت تمی آشنا را در سینما دنبال می کند. پدری بعد از سال ها به ایران باز می گردد تا با یافتن حقیقت دست به انتقام بزند. کیمیایی سعی دارد در هنگامه طرح این الگو ی قد یمی در سینما علاوه بر روایت فیلم سرکی هم به زوایای پنهان جامعه که چندان برای مردم شناخته شده نیست، بکشد.

او مضامین همیشگی و مورد علاقه اش همچون رفاقت، عشق قدیمی و تضادهای اجتماعی میان پروتاگونیست و آنتاگونیست فیلم هایش را به همراه دارد علاوه بر اینکه در رئیس مشخص تر سراغ رئیس را می گیرد که به طبع باند مافیائیش به اداره بخشی از جامعه می پردازد که حتی نیروی پلیس هم یارای نفوذ به آن را ندارد و نوعی اتحاد حال و گذشته را طلب می کند تا بتوانند ریشه اش را بر اندازند. در انتهای فیلم هم زمانیکه رضا فرزندش را پیدا می کند در حالیکه انتظار می رود سراغ رئیس برود او را رها کرده و کار را به پلیس وا می نهد که این هم در سینمای کیمیایی معنای تازه ای را دنبال می کند.

فضا سازی بصری و چگونگی چینش روایت نیز در فیلم به اوج پختگی این فیلمساز در این سال ها اشاره می کند. او متناسب با هریک از شخصیت هایش که تعدادشان کم هم نیست، فضاسازی مناسب را برای تماشاگر در نظر می گیرد. نسل جوان و رو به تباهی عموما در فضاهایی با تونالیته رنگی تیره تصویر شده اند و آنها که از گذشته می آیند بیشتر در نور و روشنایی هستند. ازسوی دیگر گرمائی که در گذشته بین شخصیت های رفیق این فیلمساز بر قرار بود، اینجا کمی کمرنگ تر می شود. تنها نکته ای که می توان در مورد کلیت فیلم در نظر داشت، تمرکز بیش از حد کیمیایی روی شخصیت ها در خلال داستان گویی است که دو نگره مجزا را با خود به همراه می آورد. نگره مثبت یکسانی دیالوگ ها و فضاسازی هماهنگ شده شده است که همواره از مولفه های مثبت سینمای استاد است و نکته منفی اینکه تمرکز بر شخصیت ها به شکل صرف ما را از پیرنگ اصلی دور می کند.

در هر حال با همه بالا و پایین های فیلم کیمیایی هنوز معترض است و در این سال ها چیزی از نگاه نقاد و تیزبین وی نسبت به جامعه کاسته نشده است. او آنقدر جرات دارد که نسل جدید را از میان زباله ها بیرون می کشد و در نهایت با خون خودشان آنها راتطهیر کند.

جهانی شدن سینمای ایران محل بحث بسیار دارد و وقتی می توان مدعی وجهه جهانی این سینما شد كه تك جرقه های روشن این عرصه محصول برنامه ریزی و رویكرد عام به اهالی این حیطه باشند نه به واسطه حركت فردی یا حمایت های خاص.
جهانی شدن سینمای ایران از موضوعاتی است كه هر چند وقت یكبار به واسطه درخشش یك فیلم یا یك سینماگر مطرح شده و با گردش بر سر زبان ها دوباره روانه بایگانی تكرار می شود؛ یك بایگانی كه برای روز مبادا و بدون سوژه ماندن عرصه سخنوری تعبیه شده و معمولاًدر هر حیطه هم وجود دارد. جهانی شدن سینمای ایران از موضوع هایی است كه هر چند وقت یكبار برجسته می شود، مورد نقد و تحلیل قرار می گیرد، آسیب شناسی مقطعی می شود و. .. در نهایت همراه با موجی كه آمده اند باز هم به بایگانی می رود.
اما این روزها صحبت از جهانی شدن سینمای ایران نه به خاطر درخشش سینمای ایران در خارج از مرزها و نه به خاطر بالا بردن تب مجازی اسكار در كشورمان است تا با این كار به خود بقبولانیم بختی هر چند جزئی برای قرار گرفتن بین پنج فیلم نهایی برای خود قائل هستیم! این موج اخیر از جایی شكل گرفته كه در هفته اخیر دو تن از كارگردانان ایرانی در یك مقطع دست به كار پروژه هایی بین المللی شده اند. مجید مجیدی فیلم جدید خود «كشمیر شناور» را در هند می سازد. این فیلم به تهیه كنندگی شركت UTV تولید می شود، تمام لوكیشن ها در هند است و در تولید آن تلفیقی از عوامل ایرانی و هندی مشاركت خواهند كرد. ضمن اینكه تمام بازیگران هندی هستند.
مجیدی معتقد است چنین پروژه هایی به افزایش تولید مشترك ایرانی و هندی می انجامد و فیلمسازان مستعد ایرانی را برای رسیدن به مخاطب گسترده تر تشویق می كند. به علاوه او مطمئن است كه جز مبادلات فنی و فرهنگی، این پروژه ها به هر دو طرف ایرانی و هندی سود می رساند و سینمایی با وجهه بین المللی بنیان می نهد. عباس كیارستمی نیز نخستین فیلم فرانسوی زبان خود را با بازی ژولیت بینوش و سامی فری نیمه اسفندماه در ایتالیا كلید می زند. فیلمنامه را خود كیارستمی نوشته و داستان آن درباره صاحب یك گالری هنری (بینوش) است كه در نشستی هنری برخوردی كوتاه با یك نویسنده میانسال دارد. داستان فیلم بین فلورانس و توسكانی در ایتالیا روی می دهد و كمپانی MK۲ آن را تهیه می كند. فیلم ابتدا قرار بود به زبان انگلیسی ساخته شود اما با توجه به بازیگران انتخاب شده، كیارستمی فیلم جدید خود را به زبان فرانسوی كارگردانی می كند. این اولین فیلم اوست كه خارج از ایران و در جزیره توسكانی ایتالیا ساخته می شود.
با توجه به این اتفاقات در عرصه سینمای كشور، صحبت بر سر این است كه آیا می توان این دو نمونه را شاهدی برای جهانی شدن سینمای ایران گرفت و مدعی شد سینمای ملی ما كه همیشه داعیه آن را داشته ایم با چنین اتفاقاتی كه تابع جریان سازی یا ادامه روند برنامه ریزی شده خاصی نیست، جهانی شده است؟ نكته همین جاست كه هر چند كیارستمی و مجیدی نمایندگان سینمای ایران در جهان هستند، به این دلیل كه ایرانی هستند و فعالیت هایشان هر یك به نوعی جهانی شده، نمی توانند دلیلی بر شكل گیری یك روند رو به رشد در سینمای كشورمان باشند. مجیدی فیلمسازی بود كه پله های رشد را یكی یكی با موقعیت هایی كه در اختیارش قرار گرفت و البته اطمینانی كه به او شد طی كرد. ضمن اینكه خود او نیز به بهترین نحو پاسخ این اعتماد را داد.
فیلم «بچه های آسمان» او به عنوان نماینده سینمای ایران به آكادمی اسكار ارائه شد و این بخت را پیدا كرد كه در فهرست پنج فیلم غیرانگلیسی زبان اسكار قرار بگیرد، هر چند موفق به دریافت این جایزه نشد. خود این موضوع تأثیری بسزا در جهانی شدن مجیدی داشت، اما به گونه ای متفاوت از كیارستمی. در چنین موقعیتی بود كه مجیدی در تكامل آثارش توانست به مفاهیمی جدیدتر در سینمای خود برسد و نگاه خاص خود را به غرایز انسانی در فیلم «بید مجنون» به تصویر بكشد كه تلفیقی از تعبیر اسلامی و قرآنی از پرداختن به غرایز و نگاه خاص او را به همراه داشت.
شاید اگر فیلمساز دیگری چنین مضمونی را محور كار خود قرار می داد، به خاطر حساس بودن سوژه و. .. گارد گرفتن و حاشیه های ساخته شده او را در این مقطع از سینما دور می كرد. ولی مجیدی خودی بود و این موقعیت اهمیتی ویژه داشت و به او فرصت آزمون و خطا را در حیطه ای گسترده می داد. واقعیت این است كه سینمای ایران هنوز صاحب یك برنامه ریزی ریشه ای و چند ساله در جنبه های مختلف و از جمله حضور در محافل جهانی و جهانی شدن نشده است.
تا وقتی هم كه این سینما تابع یك برنامه ریزی یكسان در رویكرد به همه اعضا نشود، نمی تواند ادعا كند اتفاقات این حوزه محصول برنامه ریزی درازمدت و در واقع برآمده از درون سیستم است. جالب اینكه سال هاست برنامه ریزان سینمای ایران به این روند عادت كرده اند كه در سایه باشند و در سایه بمانند و همین كه موقعیتی خاص و ویژه نصیب فیلم یا سینماگری شد، دست حمایت و دوستی خود را از سایه بیرون بیاورند و اعلام حضور كنند. سینمای ایران نیاز به شفافیت و ابهام زدایی دارد تا همه بتوانند آن را از آن خود بدانند و به حق مدعی آن شوند.

برگزيدگان جشنواره كوثر شب گذشته در سالن شهید هاشمی‌نژاد مشهد معرفی شدند.
به گزارش «پایگاه خبری فیلم كوتاه» هيات داوران اين جشنواره برگزيدگان خود را در بخش‌های مختلف به شرح زير معرفی كردند.
بخش مستند
وحید زارع‌زاده برای فیلم خبرنگار جنگی و سه دیپلم افتخار به ماجد نیسی برای گیسوی آشفته من، صدف فروغی برای سارا در 10 دقیقه و محسن محقق برای ساخت شوك سوم، لیلا نادری نیز برای تحقیق و پژوهش فیلم تسخیر در تهران و مرتضی پورصمدی برای فیلم‌برداری میلكان دیپلم افتخار دریافت كردند.
فیلم كوتاه داستانی
علی بیات برای فیلم در آستانه و دو دیپلم افتخار به مرجان اشرفی‌زاده برای آن بالاكنار جاده و آیدا پناهنده برای روشنایی‌های شهر.
در این بخش همچنین از پروین سلیمانی‌ برای بازی در فیلم كوتاه نقد و صدیقه كیانفر برای بازی در نسیم عطر پیراهن تقدیر شد.
فیلم‌نامه كوتاه یاس زرین
مهدی محمدی وردآباد برای نگارش فیلم‌نامه‌ ماه و ابر و دو لوح تقدیر به نادیا معمولی برای عالیه و سهیلا نجم برای فیلم‌نامه مادر. همچنین جایزه ویژه‌ای به زهره شعبانی و پایا ودادی برای نگارش فیلم‌نامه هنوز دیر است اهدا شد.
بخش فیلم‌های 13۵ ثانیه‌ای
مرجان اشرقی‌زاده برای فیلم گهواره‌ات را تكان خواهد داد و شش جایزه به مجید شعلی برای شطرنج‌بازها، زهرا قدیری برای زندگی، حسین عرب‌نژاد برای مادرانه، محسن رمضان‌زاده برای پوریا، بهاره رضایی برای بالابر و سعید ذهنی برای لالایی، همچنین جایزه ویژه‌ای به مریم بیگانه برای فیلم شقایق دختر خورشید اهدا شد.
در این بخش از پوران درخشنده، سعید ابراهیمی‌فر، رضا سبحانی و حبیب‌اله بهمنی تقدیر شد.
همچنین در این جشنواره انجمن نویسندگان و منتقدان سینمایی ایران تندیس خود را در بخش مستند به ماجد نیسی برای فیلم گیسوی آشفته من و در بخش فیلم كوتاه داستانی به مهوش شیخ‌الاسلامی برای فیلم چهارشو اهدا كرد.
طرح سینمایی یاس زرین
تیرداد سخایی برای نگارش طرح سینمایی بانوی سپیده دم و دو جایزه به محمدرضا رحمانی برای تندیس و هادی كریمی و سعید حاجی میری برای مشتاق هزاره سوم، همچنین جایزه ویژه این بخش به پوران درخشنده و شعله شریعتی برای طرح سینمایی معبد رویا اهدا شد.
بخش سینمایی ویدئویی
بازیگری به لادن طباطبایی برای فیلم بلند گریه كن.
فیلم‌نامه به مسعود شاه‌محمدی برای فیلم تماس و یك دیپلم افتخار به صادق كرمیار برای فیلم‌نامه زیارت.
كارگردانی به مسعود تكاور برای فیلم حضور.
بهترین فیلم به حضور به تهیه‌كنندگی محمدرضا شرف‌الدین.
بخش سینمایی
بازیگری به گلشیفته فراهانی برای فیلم میم مثل مادر و سه دیپلم افتخار به ترانه علیدوستی برای من ترانه 1۵ سال دارم، عاطفه رضوی برای سفر به چزابه و فاطمه معتمدآریا برای گیلانه اهدا شد.
فیلم‌نامه به رسول صدرعاملی و كامبوزیا پرتوی برای فیلم من ترانه 1۵ سال دارم كارگردانی به زنده‌یاد رسول ملاقلی‌پور برای فیلم میم مثل مادر و دیپلم افتخار به رخشان بنی‌اعتماد و محسن‌عبدالوهاب برای فیلم گیلانه.
جایزه بهترین فیلم به منوچهر محمدی برای تهیه میم مثل مادر و جایزه ویژه‌ای نیز به شهریار بحرانی برای فیلم مریم مقدس اهدا شد.
و همچنین انجمن زنان هنرمند ستاد آیه‌های تلاش و ایثار تندیس و لوح مقاومت را به جمال شورجه كارگردان اهدا كرد.

من فکر نمی کنم فهمیدن فیلم معیاری برای قضاوت باشد.من روزنامه ای که می خوانم باید بفهمم اما توقع ندارم فیلمی را که می بینم بفهمم.فیلم باید یک روند تفکر برانگیز داشته باشد که با دیدن شروع شود،با بحث و گفت و گو درباره اش ادامه پیدا کند و وقتی از سالن نمایش خارج می شوید این تفکر را با خودتان ببرید.»
گاس در پاسخ به سوالی که،آیا معیار شما از انتخاب این فیلم ها ابهام برانگیز تر بودنشان است؟،گفت:«من این فیلم ها را تقریبا 20 بار دیده ام ولی باور کنید هنوز کاملا آنها را نفهمیده ام.ما فیلم ها را به این دلیل که قابل فهم نیستند،انتخاب نمی کنیم.ما این فیلم ها را انتخاب می کنیم چون شکل سوال هایی که توسط فیلم مطرح می شود متفاوت با فرم های معمول و متداول است.»
وی در پاسخ به این سوال که،رویکرد شما بیشتر به سمت فیلم های مدرن است یا کلاسیک؟گفت :«اگر من 10 تا فیلم در اختیارم باشد که راههای جدید را رفته اند در مقابل 1000 فیلم که شیوه های کلاسیک را دنبال کرده اند،آن 10 فیلم جدید را ترجیح می دهم.اما این بدین معنا نیست که با شکل و فرم کلاسیک مخالفتی داشته باشم.ما معتقدیم که باید فکر و شکل جدیدی در جشنواره مطرح شود. جشنواره مورد نظر ما،جشنواره ای است که هنگامیکه از سالن نمایش فیلم خارج می شوید،جهان را یکجور دیگر ببینید.»
وی در پایان گفت:«سال گذشته پنج هزار و سیصد و چند فیلم از 83 کشور به جشنواره اوبرهاوزن رسیده است که از آن میان 100 تا 120 فیلم امکان حضور در جشنواره را یافته اند.ما در جشنواره اوبرهاوزن به شکلی کار می کنیم که شاید جای دیگری انجام نشود.ما به فیلمسازان جوان امکان می دهیم که بیایند و در جشنواره معرفی شوند.»

فیلم سینمایی بودا از شرم فروریخت ساخته حنا مخملباف جایزه ویژه پنجاه و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم سن سباستین را از آن خود کرد.
مراسم اختتامیه جشنواره سن سباستین شب گذشته در اسپانیا برگزار شد و فیلمساز 18 ساله ایرانی جايزه ويژه هیات داوران به ریاست پل آستر نویسنده، فیلمساز بریتانیایی را گرفت.
بودا از شرم فروریخت در سومین روز جشنواره به نمایش درآمد و تلاش طاقت فرسای یک دختر جوان افغان را به تصویر می‌کشد که همزمان با تخریب مجسمه‌های بودا می کوشد درس بخواند. داستان فیلم در دره بامیان افغانستان روی می‌دهد، جایی که طالبان سال 2001 دو مجسمه بزرگ و باستانی بودا را منفجر کرد.
اما هزاران سال دعاهای خوب ساخته وین ونگ درباره تجربیات یک خانواده مهاجر چینی در آمریکا که روز چهارشنبه در پنجاه و پنجمین جشنواره فیلم سن سباستین نمایش داده شد، توانست در مراسم پایانی علاوه بر دریافت جایزه بهترین فیلم، جایزه بهترین بازیگر مرد را هم برای هنری او به ارمغان آورد. فیلم بر مبنای داستانی کوتاه به همین نام نوشته یی‌یان لی ساخته شده است.
نبرد حدیثه ساخته نیک برومفیلد بریتانیایی درباره کشتار 2۴ غیرنظامی عراقی به دست سربازان آمریکایی هم جایزه بهترین کارگردانی را گرفت و جاین سایلز و گارسیا کرختا هم به صورت مشترک جایزه بهترین فیلمنامه را از آن خود کردند. ضمن اینکه جایزه بهترین بازیگر زن هم به بلانکا پورتیو اسپانیایی رسید.
جشنواره فیلم سن سباستین که قدیمی‌ترین و معتبرترین جشنواره در دنیای اسپانیایی زبان است، 29 سپتامبر پس از 10 روز با نمایش فیلم بی‌نقص به کارگردانی مایکل ردفورد با بازی مایکل کین و دمی مور به پایان رسید. در بخش مسابقه جشنواره امسال 1۶ فیلم رقابت کردند.
سال گذشته هيات داوران جشنواره به ریاست ژان مورو، بازیگر قدیمی فرانسوی، جایزه اصلی را به طور مشترک به نیوه مانگ بهمن قبادی و فیلم Mon fils a moi ساخته مارتیال فوژرون اعطا کرد. گفتنی است بهمن قبادی یکی از اعضای هیات داوران جشنواره امسال بود.

شهرام مکری از فیلمسازان جوان و موفق کشور با فیلم " بالا رفتن و پایین آمدن " در بیست و چهارمین جشنواره ملی و دوازدهمین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران شرکت کرد.
به گزارش روابط عمومی انجمن سینمای جوانان ایران فیلم " بالا رفتن و پایین آمدن " از تولیدات انجمن سینمای جوانان ایران – دفتر تهران به کارگردانی و نویسندگی شهرام مکری است و تصویربرداری آن را مرتضی بیگی ، آرش رصافی ، لقمان خالدی و پیام عزیزی برعهده داشته اند.
این فیلم که به تازه گی آماده نمایش شده در مدت زمان 15 دقیقه با ساختاری متفاوت به داستان اتفاقاتی می پردازد که قبل از شروع یک عروسی بین داماد ، عروس و یکی از دوستان داماد در حال شکل گیری است.
" بالا رفتن و پایین آمدن " همچون فیلم های قبلی مکری فیلم تجربی به حساب می آید که همه آن در یک سکانس پلان و با چهار دوربین تصویربرداری شده و تدوین آن نیز ساختار متفاوتی دارد.
شهرام مکری به تازه گی در دوازدهمین جشن خانه سینما دیپلم افتخار بهترین فیلم کوتاه تجربی را برای فیلم " محدوده دایره" از آن خود کرد.
گفتنی است بیست و چهارمین جشنواره ملی و دوازدهمین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران از 22 تا 27 آبان ماه سالجاری در تهران برگزار می شود.